Hoe zeg ik mijn abonnement op drama op?

“Je lijkt wel een abonnement op familieomstandigheden te hebben,” hoor ik een goede vriend door de telefoon zeggen, als ik hem vertel dat ik mijn kampeervakantie heb moeten afbreken door een zoveelste nare omstandigheid bij een van mijn meest dierbaren.

Volgens de persoon in kwestie had ik dat niet hoeven doen. Dus deed ik het toch… voor mijn eigen geruststelling. Ik zou me toch niet kunnen concentreren op het werk dat ik in de agenda in mijn hoofd gepland had: schrijven, lezingen voorbereiden, plannen bedenken en uitwerken….

Dus nu ben ik weer thuis. En zorgen maken maakt moe. Zo moe dat ik me na drie dagen bijna alleen maar slapen voel alsof ik uit een koud, donker hol begin te kruipen. Een grot van drap en brij, van oud en nieuw hartzeer.

Hoe kan ik dat abonnement op drama opzeggen? Zit het nog gelinkt aan mijn traumaverleden en blijft het zich daardoor steeds herhalen? Wel in een lagere frequentie gelukkig, maar ik reageer er niet minder heftig op. Het raakt me keer op keer weer, zorgt voor chaos en bevriezing. Er komt niks uit mijn handen en mijn lijf voelt als een strakke vacuüm. Of zijn het burn-out of juist bore-out symptomen?

Dat ik deze blog kan schrijven, wil zeggen dat ik weer in verbinding ben. Het duurde even en had wat woorden van goede vrienden nodig, maar ik ben er weer. Van een burn-out of bore-out geen sprake, van een link met het trauma ook niet. ‘Gewoon’ een bekende reactie op de situatie zoals die was.

Hoe ik dat abonnement op drama kan opzeggen, is nog een onderzoekje waard. Kan dat überhaupt wel? Is dat gewoon mijn leven? Of een magneet die steeds meer kracht verliest, door mijn innerlijke kracht om drama sneller te verwerken? Drama betekent tenslotte ‘aangrijpende gebeurtenis’. Als het me niet meer aangrijpt, ben ik dan nog wel een mens? Ik laat mijn nieuwsgierigheid maar even de vrije loop door deze vragen te stellen.

Misschien weet jij het antwoord? Heb je een ervaring die je wilt delen? Je kunt hem hieronder in de reactievelden kwijt. Dan weet ik dat ik er niet alleen in ben.

En… weer door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *